ഇന്നു എനിക്ക് പ്രണയത്തെ കുറിച്ചാണ് പറയാനുള്ളത്. നാം എല്ലാം ഏറ്റവും അധികം കേള്ക്കാനും കാണാനും അനുഭവിക്കാനും ഇഷ്ടപെടുന്ന ഒന്നാണല്ലോ പ്രണയം. പ്രത്യേകിച്ചും ഇതു പ്രണയത്തിന്റെ മാസമാണ്. ചെമ്പനീര് പൂവുകളുടെയും വഴിമാറി തുടങ്ങിയ ശിശിര കാലത്തിന്റെയും മാസം. എല്ലാവരുടെ മനസ്സിലും ഒരു കൊച്ചു പ്രണയമുണ്ട്. സ്വന്തം സ്വകാര്യതകളില് ഓര്ത്തിരുന്നു സന്തോഷിക്കുവാനും നൊമ്പരപ്പെടുവാനും ഒക്കെ കാരണമാകുന്ന പ്രണയം. പ്രണയത്തിന്റെയും സൌഹൃദതിന്റെയും അതിര് വരമ്പുകള് വളരെ നേര്ത്തതാനെന്നു എവിടെയോ ഞാന് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതാണ് നല്ലത് എന്ന് ഞാന് ഇനിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. ഇന്നിന്റെ യുവത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നവും ഇതു തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. നാമെല്ലാവരും സ്നേഹിക്കുവാനും സ്നേഹിക്കപെടുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. എങ്കിലും പ്രണയം എന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ അതി വിശിഷ്ടമായ ഭാവത്തെ നമ്മുടെ സമൂഹം ഇന്നും അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് വേണം പറയാന്. അത് വെറുതെ സിനിമകളില് മാത്രം ക ണ്ട് രസിക്കാനുള്ള ഒന്നാണെന്ന് നാം ധരിച്ചു വശായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അങ്ങനെ ഒരു അവബോധം ഉള്ളത് കൊണ്ടാകാം നമ്മുടെ സമൂഹം മറ്റു വിദേശ സംസ്കാരങ്ങളെ പോലെ ധാര്മികമായി അധപതിക്കാത്തത്.
എങ്കിലും നമുക്കു പ്രണയിക്കാം. ഈ ജീവിതത്തില്, ഈ മനോഹരമായ ലോകത്ത് കാണുന്ന എല്ലാത്തിലും നമുക്കു പ്രണയം ദര്ശിക്കാം. ഒരിക്കലെന്കിലും പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും നൊമ്പരങ്ങളും കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും ചെറിയ ചെറിയ തമാശകളും വേര്പാടിന്റെ വേദനകളും അനുഭവിക്കുവാന് നിങ്ങള്ക്കും ആഗ്രഹമില്ലേ? ഒരിക്കലെന്കിലും അവള്/ അവന് എന്റേത് മാത്രമായിരുന്നെന്കില് എന്ന് നിങ്ങള് കരുതിയിട്ടില്ലേ? അവനോട് / അവളോട് ഒരല്പം അടുപ്പത്തോടെ ഇടപെടുന്ന നിങ്ങളുടെ മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളോട് നിങ്ങള്ക്ക് ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടില്ലേ? കണ്ണില് കണ്ണില് നോക്കിയിരുന്നു ഒന്നും പറയാതെ ഒരായിരം കഥകള് പങ്കുവെക്കുവാന് നിങ്ങള് ആഗ്രഹിചിട്ടില്ലേ? അവളുടെ മുടിച്ചുരുളുകളില് മുഖം പൂഴ്ത്തുവാന് നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ലേ? അവന്റെ ചുടുനിശ്വാസങ്ങള് ഹൃദയത്തില് ഏറ്റുവാങ്ങുവാന് നിങ്ങള് കൊതിച്ചിട്ടില്ലേ?
........... എന്നിട്ടും ...... എന്നിട്ടും നാം പറയുന്നു വെറും സൌഹൃദം മാത്രമാണ് അതെന്ന്. അവിടെ നാം തോറ്റു പോകുകയാണോ? സൌഹൃദത്തിന്റെ മൂടുപടം നമ്മെ നമ്മിലേക്ക് തന്നെ മൂടിവെക്കുന്നത് നാം കാണുന്നില്ലേ?
പ്രണയത്തെ കുറിച്ചു ഞാന് ഏറ്റവും അധികം ഇഷ്ടപെടുന്ന രണ്ടു വരി ഇവിടെ കുറിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് നിറുത്തട്ടെ
സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു നാം അനശ്വരരാകുക .....
സ്നേഹിച്ചു തീരാത്തോരാത്മാക്കള് ആകുക......
പ്രണയപൂര്വ്വം
ശുഭരാത്രി,
വേതാളം
എങ്കിലും നമുക്കു പ്രണയിക്കാം. ഈ ജീവിതത്തില്, ഈ മനോഹരമായ ലോകത്ത് കാണുന്ന എല്ലാത്തിലും നമുക്കു പ്രണയം ദര്ശിക്കാം. ഒരിക്കലെന്കിലും പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും നൊമ്പരങ്ങളും കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും ചെറിയ ചെറിയ തമാശകളും വേര്പാടിന്റെ വേദനകളും അനുഭവിക്കുവാന് നിങ്ങള്ക്കും ആഗ്രഹമില്ലേ? ഒരിക്കലെന്കിലും അവള്/ അവന് എന്റേത് മാത്രമായിരുന്നെന്കില് എന്ന് നിങ്ങള് കരുതിയിട്ടില്ലേ? അവനോട് / അവളോട് ഒരല്പം അടുപ്പത്തോടെ ഇടപെടുന്ന നിങ്ങളുടെ മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളോട് നിങ്ങള്ക്ക് ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടില്ലേ? കണ്ണില് കണ്ണില് നോക്കിയിരുന്നു ഒന്നും പറയാതെ ഒരായിരം കഥകള് പങ്കുവെക്കുവാന് നിങ്ങള് ആഗ്രഹിചിട്ടില്ലേ? അവളുടെ മുടിച്ചുരുളുകളില് മുഖം പൂഴ്ത്തുവാന് നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ലേ? അവന്റെ ചുടുനിശ്വാസങ്ങള് ഹൃദയത്തില് ഏറ്റുവാങ്ങുവാന് നിങ്ങള് കൊതിച്ചിട്ടില്ലേ?
........... എന്നിട്ടും ...... എന്നിട്ടും നാം പറയുന്നു വെറും സൌഹൃദം മാത്രമാണ് അതെന്ന്. അവിടെ നാം തോറ്റു പോകുകയാണോ? സൌഹൃദത്തിന്റെ മൂടുപടം നമ്മെ നമ്മിലേക്ക് തന്നെ മൂടിവെക്കുന്നത് നാം കാണുന്നില്ലേ?
പ്രണയത്തെ കുറിച്ചു ഞാന് ഏറ്റവും അധികം ഇഷ്ടപെടുന്ന രണ്ടു വരി ഇവിടെ കുറിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് നിറുത്തട്ടെ
സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു നാം അനശ്വരരാകുക .....
സ്നേഹിച്ചു തീരാത്തോരാത്മാക്കള് ആകുക......
പ്രണയപൂര്വ്വം
ശുഭരാത്രി,
വേതാളം
2 comments:
പ്രണയം നീണാല് വാഴട്ടെ...:)
പ്രണയവും വേണം സൌഹൃദവും വേണം. പക്ഷേ രണ്ടും കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കരുത്.
:)
Post a Comment